Historia makramy

Historia wiązania węzłów sięga dawnych stuleci jeszcze przed naszą erą. W tym okresie węzeł miał jednak zadanie czysto użytkowe, dopiero później zaczęła być istotna także jego funkcja ozdobna. Już około czterech tysięcy lat p.n.e. stosowano technikę wiązania węzłów do upiększania ubiorów. Robiono w ten sposób dekoracyjne lamówki, które zabezpieczały ubranie przed strzępieniem się.

Z biegiem lat dziedzina stosowania węzłów znacznie się poszerzyła: z umiejętności wiązania węzłów korzystali w swojej pracy starożytni żeglarze i rybacy, znane jest węzełkowe pismo Inków, Grecy zaś stosowali węzły w praktyce lekarskiej (węzeł chirurgiczny).

Już w XIII w. Arabskie kobiety osłaniały się delikatnymi szalami, których brzegi były zakończone ozdobnym wiązaniem. Arabskie słowo "miqramah" oznacza w naszym języku siatkę albo szal; prawdopodobnie zostało ono przejęte do języka francuskiego w postaci "macrame".
W XIV w. Ozdobne wiązania rozpowszechniły się w Europie. Technika ta stosowana była we Włoszech, Hiszpanii, a zwłaszcza we Francji, do wykonywania przedmiotów ozdobnych. Klejnoty wiązane ze złotych nitek stały się ozdobą szat królewskich, a pasy, ozdobne frędzle i przepaski z nitek srebrnych zdobiły wytworne ubiory magnatów i szlachty. Wiązane, zwiewne koronki były ozdobą eleganckich dam z wyższych sfer.

W XVI w. Walentyna Cavandoli założyła w Turynie szkołę wiązania węzłów. Jej nazwiskiem nazwany został jeden ze wzorów, który wiąże się z dwu różnokolorowych nitek węzłami rypsowymi i gobelinowymi. Na początku XIX w. We Francji zasłynęła z wiązania węzłów, zwłaszcza różnokolorowych, pani de Dillmont.

Tkaniny takie jak makramy były, są i będą ważnym elementem dekoracji wnętrz. Stwarają przyjemną, ciepłą atmosferę domowego ogniska

Powrót do początku